සිතක සේයා.... 23

මැයි මහේ අටවකට - තුෂාරයේ සිසිලසින් මල් වරාවි
බෝවිටියා පදුරට නුබ නමින් මා සිටවු...
අතු ඉති දරන්...

විදහ වුන් මල් තුරට සපැත් විහගියක්- මැවු සෝ ස්වරයට
කුමුදුඉකි ගසති - ගලා යන සුසුම් නදියේ හැපී...
සරතැසින් නති මුත් විඩාවක් කකුලු කුසුමන්ට...
සෝපත් රිද්මයට තරම්..
ගන් දෑලේ හසරෑල්ල කුබුක් අතු සෙව්වා...
දිය මතට බට තුරු හිස්...
සිත සකල සිරුරම - හැර ගිහින් පාලුවේ හැර..
සාංකාවට බරදී..

එපා විහගියේ ඒ ස්වරය...
දවයි මා සිත...

නුබට අවසි මේ සිතට
දුක දරා ගන්න බෑ නුබ තරම් මට.....

සිතක සේයා... 22

සියොලගම රදවන්
මන්දාරමට - ව‍ටුන හිරි පොද..
හිදිමි සිසිලසින්
රහසින් නෙත් තෙමා - දුර ඈත සිට එන තුරා...
අවසි උනුසුම අරන් - අදුරු මන්දාරමේ..
හිදිමි....
සිහිනයක අතරමන්ව
තෙමෙන්නට
මේ වස්සාන සිහිලට..

සිතක සේයා... 21

ගිනි දැවෙන මේ වා කදට
හුදකලා කල මනස්මිතයේ සිහිනය
තල් සෙවනේ වැලි කදක මියදුනා නොව...
වරක්, දෙවරක් , සිය වරක්...

නිදහස්ව - ඉපදුනා
තව පුතුන් - නුබේ පිනෙන්
නුබේ හීනයට පන පොවා..
ඒ තල් උයන් අද්දර - දස දහස් ගනනක්

සිතක සේයා.... 20

නොදැක බැරි තරම් - සිත ලගට විත්
මුමුනයි පද වැල් - නුබව සොයන බැව්
පවසමින් මා නෙත්..

නුබේ රුව දකින තෙක් - පාලුයි මේ කෙවෙනි සගලත්
අඩුවක් නෑ කිසිත් - මේ පුරා අහසෙත්
නුබට බැදි සෙනෙහසෙත්...

සිතක සේයා... 19

හිම පියලි වසා - වඩින රිවි අරුන
විසල් තුර පලල් කර - සරසමින

ලලන ගන්දිය - කොමල පාමින
දිනක ඇරබුම - සරසවයි මන

සිතක සේයා.... 18

කවුරුවත් නෑ ලග හිටපු..
එකම මේසයක පඩම් කරපු..
එකම බත් පත බෙදා ගෙන කෑව..
දුකට - සතුටට ලග උන්නු..

මේ පාලු ඇදන් ටික දැක්කම
දුකයි - මට
තනිවෙලා හොස්ටල් කාමරේ මන්

එනකන් බලන් ඉන්නේ- අයෙම දවසක
ඇවිත් පලයන් - එදා වගෙම - ඉන්න දවසක් වත්

දැනේන්නේ දැන් - තනිකම මට...

සිතක සේයා.... 17

ඔය හිතට කවි පද ලියා..
තනිව කියවා..
හිම තුහින සීතලේ
තනිව හැඩුවා - පන්හිදත්...

හරිත රිකිලි මත - පතිත පිනි බිදු
බලන් හිටියා - නොදැන ඒ වගක්..

සන්හිද වුනා - අපේ සිතුවිලි
කාලයටත් රහසින්..
පාලුවට සින්න වුනු - ඝන දුරක රූ ගෙතුන
දිවි අබරේ..
පහන් කැට ගෙනෙන්නට
වසා සිත සිනහවෙන්
අස්වසා සිත
සනසවන්නට හද
මුල් පිරුව...

ආදරණීය ඒ කවියට...

ආදරේ තරම් මා - දන්නේ නෑ නුබ..
තවමත්....