සිතක සේයා.... 16

සලු වියන දෑත් අගට - වැ‍ටුනු පුන්චි කදුලු බිදුවේ
සදිසි වටින් සිතේ ඇදුන - බොද වෙලා නුබේ රුව

සරද සමා මන්දාරම් සිසිලට - සිත උනුසුමයි
ආදරේ වු නිසවෙන් - මනස් දමිතයේ වතල සිත්තමට

වෙරල ඉම මා හුදකලා කල - ඈත ක්සිතජය තරම් දුරකින්
පහන් තරුවක් වෙලාවත් එපා එන්නට - මගේ සිත් අහසේ සන්සිද

සිතක සේයා.... 15

දුරක හිදි වලාවන්
ගෙනිහින් පුර සද සගවන්

අනේ මගේ සිත ලගට විත්
ඉන්න කවුරුත් නෑ..
තවම තනියෙන්

පේ වෙන්න සමග තරු කිනිත්
නැහැ මගේ පැතුම් හීනයන්..

අමාවක අහස යට
සොලොස් වක් සද පිරෙනතුරු
හිදින්නම් පාලුවෙන්....

සිතක සේයා... 14

සීත අම්බරේ - දුරු කල ඝනදුර
හිමි නොවූ මගේ සදවත
නත වගක් නුබේ සිත තුල...
දුරයි නුබ - අද

මම විතරයි මගේ තනියට
කාත් කවුරුවත් නැති ලෙස...

කනදරාවේ දිය කදට
පිපුන සියපත් පවසාවී රහසින්..
කිමිදුන කදුලු කැටවල සන්ශය - වෑ දියට

පුර පොහොය දා සද දකින මිස්සක වෙහෙර ලග
දොඩමලු වන තරම් - මගේ සිතට නුබ
කොහොමද හිත හදා ගන්නේ..
කියනවත් කෙනෙක් නෑ මා ලග....

සිතක සේයා.....13

කෙවෙනි නෙතු දැවෙන සද
ගිලන් වන සකි සිතට
ලෙන්ගතුව ගෙවෙනනට
ඉඩක් වෙද මායිමේ ගිනි දැවෙන..

පිපුන මුත් න‍ටු අගට
රුදුරු වී ක‍ටු මලට
සිනිදු මුත් කැකුලු සිත
ඉරිතලා යයි නිබද...

ශ්වෙත අම්බර සිප
පිනි බිදුවක් ව්
රූරා වැටෙන්නට
වලා මතින් වැද
සිසිල සොයනට
ගිනි දැවෙන කතරේ
නොහැකි වන සද
සොයයි නම් සිසිලසක්
වැටෙන නුබේ කදුල - නුබ සිතටවත්
හස‍රැල්ල සොයන නුබටම අමතකව ගොස් - හඩන බව නුබ දෑස්...

වියරු සිත් මඩල - පහන් වන සද
අදුරට සාප කරනා
ගිනිලාගෙන දැවෙන නුබ සිතට එවමි පැතුමක්...

"නුබයි මේ වා කදේ අහින්සක සුවද පොද""

සිතක සේයා..... 12

ගිණි ලාගෙන සිතට සිවි වටින් තනන්නට කැදැල්ලක්
කැබලි සොයා.....
පනම් සෙව්ව සොයුරියේ...

මිනිසත්කම පිරිහුණ පුරවරක
තනිවෙලා නුඔ.....
අලුයමට හිරු වෙලා...
රෑ යමෙත් සදවෙලා...
කම්හලේ මැෂිම ළග,
මහයි නුඔ ජීවිතය
නැතිව සේයාවක්වත්
රටාවක.....
නූඔ දෑතේ වීරියෙන්
ගෙවයි, නිකමුන් ජීවිතය....
සැපෙන් මහ මැදුරුවල

නීතියේ බැටන් පොලු පහර වැද,
දෙඅත් - පා අහිමි වුවත්,
සිහිනයන් බොද වුවත්....
වීර වරියකි නුඔ,
දේශප්‍රේමියෙකි නුඔ
මේ පුංචි ලක් දෙරණේ
චෞර දේශ ද්‍රෝහීන් පාගා දැමු ................

සිතක සේයා..... 11

කඩුල්ල ළඟට ඇවිත් ආපහු හැරිල බැලූවාහම
ඔය ඇස් වල කඳුලූ පිරිල තිබුණ හැටි-
මට තවම මතකයි..... ඒ කඳුලූ දුකටද සතුටට ද කියලා
තේරුම් ගන්න - මට බැරි වුණා...
ඒ හැම කඳුලක්ම සතුටට වෙන්න ඇති කියලයි
මම හිතුවේ...
කැම්පස් එකට ගමෙන් එද්දි
මට ගේන්න ඉතුරු වෙලා තිබුනේ,
හිතේ ධෛර්ය විතරයි... ඉස්සල්ලම කැම්පස් එකට ආවම
මගේ හිතට දැනුන බර
මගේ පුංචි හිතට දරාගන්න
බැරිවෙයි කියලත් හිතුණා...
එදා මම කඩුල්ල ලඟට ආවාම
ඔය ඇස් වල කඳුලූ තිබුනේ
ඒ බර ඔය හිතට දැනුන නිසා කියල මම දැන් දන්නවා
අපි ජීවිතේ ගැටගහ ගත්තෙත්
බොහොම අමාරුවන් කියල මම දන්නවා...
ඒ අතරේ මාසෙකට වියදමට එවන්න
සල්ලි කොහෙන් හොයන්නද ?
ඒක මට නොකීවට මට තේරුණා.. තාත්තේ....
කැම්පස් එකේ හැම තැනම සුන්දර වෙලා
ඒත් මගේ හිතට ඒ සුන්දරකම් එක්ක
හාදකම් කරන්න වෙලාවක් තිබුනේ නෑ....
පොතක් එක්ක තනිවුනු වෙලාවට මට පෙනුනේ
පුංචි කාලේ මායිම් ගමට වෙලා දුව පැනපු හැටි
වෙඩි සද්ද ඇහෙද්දි මාව කරේ තියාගෙන රෑ තිස්සේ කැලෑවලට තාත්තා දුවපු හැටි....
පහුවදා ඇවිත් ගෙවල් උඩින් ගිය පතුරන් හොය හොය මිදුල පුරා ඇවිදපු හැටි....
මැරුණත් කාලා හරි මැරෙන්න ඕනා කියලා හවස් වෙද්දි ලං කරගෙන බත් කවපු හැටි....
උසස් පෙළ කරන්න නගරෙට
ඇවිත් ගොඩක් දුක් විඳපු හැටි...

පංති වලට යන්න බෝඩිම් වලට ගෙවන්න සල්ලි එවන්න,
ඉඩෝරෙට ආව වැහිත් එක්ක ඒ රළු පොළවත් එක්ක
පොරබැද්දේ පුළුවන් කමකට - නොවේ කියලා මම දන්නවා...... හවස ලෙක්චර් ඉවර උණාම
හැමෝම හොස්ටල් යද්දි... මම ගියේ රස්සාවකට
අදත් එහෙමයි....
නිවාඩු හැම වෙලාවෙම පොත් පැත්තකට දාලා ජීවන අරගලයට මුහුණ දෙන්න වෙලා..
සමහර අවස්ථා වල ගොඩක් දේවල් අහිමි වුණා...
ඒත් ඒ හැම අහිමි වීමකම
දිනුමක් ඇති කියලා මට දැනුණා....
ඒ දිනුමට පියවරෙන් පියවර අද මම ඇවිත් ඉවරයි..
අවුරුදු හතරකට පස්සේ ලොකු පුතා
ආයෙම ගෙදර එද්දි... කඩුල්ල ලඟ බලන් ඔය ඇස් වල
තාමත් කඳුළු කියල මම දන්නවා...
ඒ එදා වගේ ලොකු පුතාට උගන්නන්න සල්ලි නැති කමට දුක දැනිලා නොවේ.... ගොඩක් කළෙකට පස්සේ ලොකුපුතා
ලොකු මහත්තයෙක් වෙලා එන සතුට....ඔය අහිංසක සිතට දරා ගන්න බැරි නිසා කියලා මම දන්නවා තාත්තේ.....

ලොකු

""සිතක් හැඩුවා....""'

""සිතක් හැඩුවා....""'

"ගිම්හානයක අතර මන් වූ ජිවිතයක, වසන්තයේ සිසිල සොයා කල උන්මාද සිත් කල්පනාව....." 

කොටස් වසයෙන් පලවන සති සටහන..... ලබන සතියේ සිට......

ප්‍රභාත් විජිත